Karimlan

Noong isang araw, radyo. Kahapon, TV naman ang aking sinakop!

Hala, ang drama haha. Kahapon ng tanghali, nag-guest ako sa TV show ni Nancy Castiglione, at ang pinag-usapan namin ay mga laruan. Mga airplane collector’s models. Taping pa lang iyon, at sa Nobyembre 7 ang airing. Sasabihin ko sa mga susunod na araw kung anong oras ipapalabas ang episode na iyon ng At Your Pleasure, Nancy (sa Makisig Network, channel 76 sa Skycable).

Kamusta naman ang taping? Ayos naman — mabait (at lubhang maganda!) si Nancy, at nakasalamuha ko rin sina Maureen Larrazabal at Francine Prieto — pero ang pangit ng buhok ko at may pimpol pa! Hehe. Saka ko na lang ikukuwento ang aking buong karanasan. Bangag pa ako sa trabaho e.

Unang beses kong maging panauhin sa isang radio station kanina. (Basahin ang kuwento.) Masaya, lalo na kapag may kasama kang mga kaibigan. At siyempre, masarap ang karanasan na naipakinig mo ang iyong mga tula sa libo-libong mga tao.

May tsansang maging regular ito. Kakayanin kaya ng iskedyul ko? Hmmm…

At nangalahati ang isang pangarap. Kalmado na ako ngayon pero masasabi ko pa rin nang may malakas at siguradong boses na napakatarantado ng mga taong hindi propesyunal.

Sa sobrang galit ko kanina ay kung ano-ano na ang nasasabi ko. Pero alam kong nasabi ko lang ang mga iyon dahil gusto kong protektahan ang kapakanan ng mga kaibigan ko, at sa isang maramot na banda, ang aking reputasyon at pagiging isang taong “may isang salita”.

Pasensya na sa aking mga kolega na naapektuhan ng ‘outburst’ ko kanina. Sa mga mahilig mag-underestimate ng mga tao (lalo na ng mga manunulat at dibuhista), may araw rin kayo.

Sobra akong natawa at naaliw sa katagang ito na inimbento ni Prop. Adelaida Lucero, ina ni Ia. Ang usapan namin kanina sa YM ni berdey gerl:

Ia: “i have a postmodernist birthday food/dinner for you”
Ia: jollibee rice
Ia: baby back ribs
Ia: max chicken and pansit
Ia: onli in the unibersidad of the pilipins

Hehehe. Nakagawa pala ako ng isang tulang prosa na may pamagat na Alabok para sa kaarawan ni Ia. Maaari ninyong basahin ang salin nito sa Ingles na pinamagatang — ano pa ba — Dust.

At may nagdiriwang ng kanyang kaarawan. Maligayang bati sa aking natatanging kaibigan!

Idinaos kahapon ang panayam ng LIRA kay Rene Villanueva, ang batikan at premyadong manunulat. Ang naging paksa ng lecture ni Sir Villanueva ay ang pagsusulat — prosa man o tula — para sa mga bata. Ito’y isang genre na hindi ko pa napapasok. Kaya ko kaya? Hehe.

Gaya ng sa ibang lecturer, marami akong natutuhan kay Ginoong Villanueva, ngunit ang highlight ng oras na iyon ay ang aking pagpapa-autograph sa kanya ng bagong-biling aklat-pambata na pinamagatang Tiktaktok at Pikpakbum. Tungkol ito sa dalawang asong may sibling rivalry.

Arf arf.

* * *

Kinagabihan ay napadayo ulit ako sa Cubao/Marikina Shoe Expo, kasama ang ilang fellows at kasapi ng LIRA. Plano sana naming bisitahin ang art exhibit ng aming kaibigang si Karla Cachola, ngunit nagkataong sarado ang Pablo Gallery noong panahong iyon.

Dahil may nagbebenta ng toma doon, tumoma kami. Siyempre.

Pero bago ang inuman, lumibot-libot ang aming grupo sa mga antique/collectible shop at bookstore. Sa Heritage, napabili ako ng isang lumang isyu ng Ang Bagong Pamana, isang bilingual literary journal na may 95 na pahina at inilathala ng Cultural Center of the Philippines…noong Marso 1981. At hindi lang kung anong isyu iyon, ha. Vol. 1 No. 1. Pinakauna. Wan en onli ba? Siya nga pala, 120 pesos iyon.

Nadiskubre ko pala na ang mga lumang Pinoy komiks (circa late 1980s) ay ibinebenta na ng mga antique shops sa halagang 500 pesos. Oo, kalahating libo bawat isang isyu na dati’y (noong elementarya ako, mahigit isang dekada na ang nakaraan) nagkakahalaga lamang ng 2 hanggang 4 na piso.

Waw.

Asan na kayo, mga luma kong komiks? Balik, balik!

…ang aking paggaling. Mukhang nalalabanan na ng katawan ko ang matagalang sakit. Kanina’y nakapag-ehersisyo na nga ako ng kaunti, at sa tingin ko’y makakatulong iyon para dumaloy nang mabuti ang dugo sa katawan ko.

Nakakatulong din ang pakikinig ng soundtrack ng Ju Mong at VST & Co. (da bossa nova bersyon) habang nagtatrabaho.

Matagal na akong nagtitiis. Sa mga taong nagmamarunong sa mga bagay na hindi naman kinatatalian ng mga emosyon nila. Sa mga taong nagmamalinis at mamimintas ng ibang tao kahit sila mismo ay punong-puno ng sala. Sa mga taong galit sa mayayabang kuno kahit sila mismo ay ubod na rin ng yabang, ngunit di lang nila makita sa salamin.

Ayoko na. Tama na.

Kailangan ko na ng malaking pagbabago sa buhay ko.

At sisimulan ko na.

…binuhusan ng tubig ng Dreamhost at ngayon ay nagliliyab nang muli.

(Heh. Ang korni.)

Mga ginoo at binibini, buhay na po ulit ang Komiks.ph.

P.S. Tangina mo Dreamhost!

Naibsan na ang matagalang sakit ng ulo na aking dinanas nitong huling linggo (ewan ko kung migraine, dahil hindi pa naman ako dinadapuan nito sa tanang buhay ko).

Ang kaso, habang naliligo ako ay biglang nag-mala-waterfall ang dugo mula sa aking ilong. Lagi namang nangyayari sa akin ito at ako na mismo ang nagsasabi na hindi ito “blog-worthy” na pangyayari…kung hindi lang sana tuloy-tuloy ang pagbuhos ng dugo at kung hindi lang sana sobrang tingkad ng pagkapula ng dugo. Pinakamatingkad na dugo kong nakita. Pramis. Walang binatbat ang kapulahan ng blog na ito.

Ano kaya ang ipinapahiwatig ng madugong eksenang ito? Abangan.

Kakatapos ko lang basahin ang hindi natapos na ikatlong nobela ni Jose Rizal, na kilala bilang Makamisa ng nakararami at pinamagatang Etikang Tagalog ng nagsalin sa Filipino na si Nilo Ocampo. (Mas gusto ko ang ikalawang titulo na ito.)

Dalawang oras ang aking inabot para sa 11 na kabanata. (Kalahating oras ay napunta sa dalawang paunang salita ni Dr. Ocampo.) Mas madali ring basahin ang nobela kaysa Noli at Fili.

Sayang at hindi natapos ni Rizal. Hindi ko masyadong natipuhan ang pag-ulit ni Rizal ng kanyang mga “formula” o tema dito sa ikatlong nobela (may Maria Clara, may Damaso/Salvi, etcetera), ngunit kahit papaano ay gusto kong malaman nang may katapusan ang sasapitin ng mga tauhan.

Adik na adik ako dito. Kung kasing mura lang sana ito ng Kisses!

Sabi ni Ia may Ferrero Nutella (iyong chocolate spread) sa Mercury Drug sa Philcoa. Bakit wala akong nakikita sa SM? Maganda pa naman sana itong pamalit sa Rocher.

Teka, holiday season na pala. Tutal hindi ako masyadong magastos, dito ko na lang sa Rocher ibubuhos ang pagmamahal ng aking pitaka!

Nakaraang Sabado: Ikinasal ang aking pinsan na si Manong Mark kay Manang Ruth. Ang kasal ay idinaos sa isang di-kalakihan ngunit napakagandang simbahan sa Makati, at ang reception ay idinaos naman sa Fort Bonifacio.

Pagkatapos, inihatid namin sina Tita Chuchi at Tito Boy sa Cainta. Tinimplahan ako ni Tita ng kapeng may cream. Unang beses kong makainom ng mainit na kape. (Malamig, hindi.) Masarap pala.

Mabuhay ang bagong kasal, at ang bagong nagkakape!

* * *

Linggo: Isang tasa ng mainit na kape. Kulang sa cream.

Buti naman at nakapagsimba ulit ako.

* * *

Lunes: Dalawang tasa ng mainit na kape. Ayos na ang cream, dahil bumili ako ng isang garapon pagkatapos kong ipagupit ang aking limang buwan-kahabang buhok.

Nag-email ako sa mga hinayupak na ‘customer support’ ng Dreamhost sa Amerika. Kinain ng kanilang kahindik-hindik at malangis na makinang tinatawag na ToS Violator (rawr!) ang aming Komiks.ph. Huhu.

* * *

Martes: Tatlong tasa ng mainit na kape. Iyong ikahuli, nilagyan ko ng kaunting chocolate at vanilla ice cream. Tinopak e. Ayos lang ang lasa, hindi pang-Istarbaks.

Napag-usapan din namin ni Ia sa YM ang pagiging mapapel ng ilang taong nagkakape. Tulad ng ginagawa ko ngayon na paulit-ulit binabanggit ang “kape”. Kape. Kape. Kape.

* * *

Miyerkules, madaling araw: Pagkatapos ng ilang oras ng trabaho (habang binabagabag ng sobrang masakit na ulo), nakapag-cover ulit ako ng mga aklat. Kahit papaano, relaxing pala. Naibsan ang pagtatambol sa loob ng utak ko. Dalawang libro ang nabiyayaan ng yakap ng plastik: Tatlong Pasyon Para sa Ating Panahon ni Rio Alma, at Patnubay sa Pagsasalin ni Rio Alma (ulit), Teo Antonio, Mario Miclat, at iba pa.

Iyong ikalawang aklat, nabili ko noong Manila International Book Fair. Magiging partner-in-crime ko ito sa mga susunod na taon; nawa’y hindi ako palaging malugi sa salin.

* * *

Miyerkules, bukang-liwayway: Yehey, matutulog na ako!